a_generation_in_void

Villa Savoye: Re_visited 2006 Δουμπιώτη Χριστίνα Στόχος είναι ο σχεδιασμός μιας κατοικίας βάσει της επαναπροσδιορισμένης σημασίας των εννοιών του χρόνου και της κίνησης, της αφαίρεσης, της ρευστότητας και της διαφάνειας. Για να γίνει πιο αντιληπτή η μετατόπιση που διαδραματίζεται από το Μοντέρνο στη non-standard αρχιτεκτονική, παίρνουμε ως ιστορικό προηγούμενο τη Villa Savoye του Le Corbusier. Η επιλογή του συγκεκριμένου κτιρίου γίνεται τόσο γιατί θεωρείται κτίριο-σύμβολο του Μοντερνισμού, αλλά και γιατί σε αυτό μπορούν να γίνουν αντιληπτές ευδιάκριτα οι παραπάνω έννοιες. Conceptualizing the Context Αφετηριακό σημείο για την έναρξη αυτής της διαδικασίας ήταν η εύρεση ενός βασικού στοιχείου –εννοιολογικού-δομικού-οργανωτικού- στη βίλα που θα μπορούσε να συντελέσει ως εναρκτήριο λάκτισμα στη δημιουργία μιας νέας κατοικίας. Αυτό το στοιχείο εντοπίστηκε στη ράμπα και τη σημασία της μέσα στη βίλα. Μπαίνοντας στην κατοικία ο επισκέπτης έρχεται αντιμέτωπος με δύο στοιχεία ανάβασης: την ελικοειδή σκάλα αριστερά και τη ράμπα. Σπείρα Η εμφανής ελικοειδής μορφολογία της σκάλας, αλλά και η ελικοειδής κίνηση μέσω της ράμπας που διατρέχει όλο το κτίριο, αποτελούν το βασικό στοιχείο άντλησης που παίρνουμε από τη ράμπα: τη σπείρα. Στη συνέχεια γίνεται μια έρευνα πάνω στη σπειροειδή δομή και πώς αυτή επηρεάζει τη διαμόρφωση και τη διάρθρωση του κτιρίου. Η σπείρα και συγκεκριμένα η χρυσή σπείρα είναι ένα βασικό συντελεστικό μέσο στη ρύθμιση των όψεων από τον Le Corbusier. Η σπείρα αυτή αντλείται από το χρυσό ορθογώνιο το οποίο με τη σειρά του έχει πλευρές αναλογικές προς τη χρυσή τομή. Απομονώνουμε δύο από τις μορφές της σπείρας όπως εμφανίζονται στη δομή του DΝΑ και στους βιο-ηλεκτρικούς παλμούς της καρδιάς. Η ίδια η δομή της κατοικίας έτσι όπως οργανώνονται οι δευτερεύοντες χρηστικοί χώροι γύρω από τη ράμπα μας δίνει την αίσθηση μιας δομής DΝΑ. Πορείες Το υποκείμενο που κινείται πάνω στη ράμπα κατανοεί το αντικείμενο μέσω της βιωματικής του εμπειρίας. Κάθε υποκείμενο, οικειοποιείται τα προγράμματα της κατοικίας με διαφορετική ένταση και συχνότητα, με διαφορετικό χρόνο διαμονής. Το υποκείμενο ως μοναδικότητα εισέρχεται στο σχεδιασμό ως μια πολλαπλότητα δυνάμεων. Οι δυνάμεις αυτές κωδικοποιούνται ανάλογα με τα προγράμματα σε living-working-resting. Οι τρεις αυτές προγραμματικές εκδηλώσεις εισέρχονται στον παραμετρικό σχεδιασμό ως τρεις δυνάμεις: repulsor_turbulence_attractor, αντίστοιχα. Στη συνέχεια, θέτουμε κάθε ατομικότητα σε μια εν δυνάμει πορεία. Η πορεία αυτή συνδέεται χωρικά με τα προγράμματα της κατοικίας. Ενώ οο αυτό το σύνθετο σύστημα έρχεται να πτυχωθεί εν τέλει με το επιλεγμένο τοπίο. Σκελετός Συντελεστικό όμως ρόλο στην πτύχωση αυτή που επιχειρείται έρχεται να παίξει ένα ακόμη στοιχείο, ο σκελετός. Ο σκελετός είναι μια ιεραρχική δομή που μπορεί να παραλάβει τις δυνάμεις και να τις μεταφέρει στο προσομοιωμένο έδαφος. Τοπίο Τα δύο συστήματα των agents και των επαναχωροθετημένων και επαναπροσδιορισμένων προγραμμάτων έρχονται να πτυχωθούν με το τοπίο μέσω του σκελετού. Επιλέγεται ένα οικόπεδο στο Μεσημέρι το οποίο έχει παρόμοιο εμβαδό με της Villa Savoye, είναι ανοικτό προς όλες τις κατευθύνσεις και έχει ανάλογη απόσταση από τη Θεσσαλονίκη. Η επιφάνεια του εδάφους προσομοιώνεται στον υπολογιστή ως τοπολογική επιφάνεια. Κατά την ενεργοποίησή του, το εδάφους αρχίζει να μετασχηματίζεται στο χρόνο: από αυτή τη μετασχηματιστική εκτύλιξη απομονώνουμε τρία frames τα οποία αντιστοιχούν στα σημεία έντασης των τριών προγραμματικών εκδηλώσεων: του living, του working και του resting. Contextualizing the Concept Καθώς αποσπούμε από το μηχανισμό τρία frames, το καθένα με διαφορετική προγραμματική ένταση, αρχίζουμε να διακρίνουμε κάποιες βασικές προγραμματικές εκδηλώσεις και μέσα στην κατοικία. Oι επιφάνειες της κατοικίας παρέχουν ποικίλες κλίμακες και ταχύτητες κυκλοφορίας. Ο συνδυασμός διαφορετικών ταχυτήτων και μορφολογιών επιτρέπει στους χρήστες μια ποικιλία πιθανών τρόπων οικειοποίησης εποίκησης του χώρου που εξαρτώνται από την ίδια την επιθυμία του χρήστη ως προς τον τρόπο κατάληψης του χώρου. Ως τελικό αποτέλεσμα, όταν η κατοικία φτάνει στην πραγματωμένη της μορφή, στόχος είναι η ενσωμάτωση και η αλληλοσύνδεση μορφολογίας, προγράμματος, και κατασκευής χωρίς ραφή. Η συνύφανση διαφορετικών καταστάσεων, ανόμοιων και διαφοροποιημένων δραστηριοτήτων που προσδιορίζονται από τη ρευστή μορφολογία, σε μια μόνο κατασκευή. Doumpioti Christina VILLA SAVOYE: RE_VISITED, 2006 Supervisor: Vana Tentokali The initial impulse for the presented study is the hypothesis that certain architectural notions through their alteration can be traced both in the modern movement and in the recently emerging “non-standard” architecture.  These common notions are “movement and time”, “abstraction” and “fluidity”. The subject of the study is the architectural design of a residence on the basis of the re-defined importance of these notions. The aim of the proposed action is to highlight these different approaches (modern –non standard) as a continuity that initiates a change in the way of thinking, in the means of design, in the relations of figure and ground and in the perception of subject.  In order to make this shift from the modern in the non -standard architecture more perceptible, the Villa Savoye of Le Corbusier; a building-emblem of Modernism, is taken as a historical precedent.  The concept Starting point, and also source of inspiration, for the beginning of this flight in the creation of the new residence is the ramp and the spiral, which constitute the two basic structural elements of the villa. The ramp is one of the main features in the theory and practice of Le Corbusier, which inaugurates the idea of “architectural promenade”. The helical structure of the staircase and also of the ramp, that runs all around the building and organises directly its secondary utilitarian spaces, have the form of a spiral.  This spiral form gives the sense of the DNA structure.  There are many spiral forms in nature; attention is focused only on those spiral structures that are similarly presented in the DNA and in the heart’s bio-electric impulses. The site is located in "Mesimeri", a region with comparable characteristics of the region of Poissy.  The setting of the site is a “tabula rasa” bucolic landscape in the middle of nowhere. Conceptualizing the Context In order to come up with a new combination of programs that will be removed by a centrifugal provision, the programmatic fields are being connected via "spring constraints". The programs interact via the springs up to the moment where a dynamic balance befalls between them. The individual (agent) is being conceptualized as a mediator that will bring his/her own narration in the design. The redefinition of uses inevitably constitutes emanation of change of the significance, role and activation of the subject.  Each agent appropriates the programs of the residence with different intensity and frequency according to his/her heart’s bio-electric impulses - 2nd spiral structure.  The agent as a singularity is introduced in the design process as a multiplicity of forces. Depending on the programs, these forces are coded as living, working and resting programmatic events. In the next step, each agent is placed on a virtual path. These paths are connected territorially with the programs of the residence. Consequently while the programs are being re-defined and come in a dynamic balance, simultaneously the paths begin to re-orientate. All this complex system folds at the end with the chosen landscape. However, contributory role in this attempted folding plays one more element, the skeleton. The skeleton is a hierarchical structure that can receive forces and transfer them in the simulated territory. The surface of the ground is simulated in the computer environment as a topological surface. The attributes of the landscape are approached by this simulation because topological surfaces have vectorial qualities. At its activation, the ground transforms in time. From this transformational unfolding three frames are isolated which correspond in the points of intensity of the three programmatic events: living, working and resting. Contextualizing the Concept As the topological surfaces bear a programmatic character, while they interweave they transmit programmatic events in the design process. Thus the residence emerges as a ‘smooth mixture’. The objective of the actualized residence is the incorporation and the interconnection of morphology, program, and manufacture seamlessly. Through the design process the traces of its transient nature are infused in the final result, creating a new step of virtualisation.  Consequently, the actualized topologjcal form causes new connections and ways of mixture of spaces and operations. Considering that the contemporary design approaches should be as dynamic and fluid as the contemporary pace of life is, an attempt is being made to show this passage by visiting again Villa Savoye.  Le Corbusier himself has said: "If a man does not move forward he becomes bankrupt”.