ΧΡΟΝΙΚΑ ΚΑΡΕ - ΧΩΡΙΚΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
2001 Γιαννοπούλου Ευγενεία _ Μακρίδου Ρουμπίνη

 Επιβλέπουσα: Βάνα Τεντοκάλη

Η περιοχή των Αγίων Αποστόλων είναι ένα κομμάτι της πόλης που συνδυάζει μνημεία από το παρελθόν και από το παρόν, μνημεία νεκρά και μνημεία που συνεχίζουν να μετέχουν στη ζωή της πόλης, διάσπαρτα σε όλα τα στρώματα από τα οποία αυτή αποτελείται. Δημιουργούμε ένα κτίριο που κινείται ανάμεσα σε αυτά τα στρώματα, παραλαμβάνοντας τις αποσπασματικές εικόνες του χώρου ως στιγμιότυπα μιας ταινίας, μιας ταινίας που κινηματογραφεί το χρόνο στο χώρο.
Οι διαδοχικοί μετασχηματισμοί της πόλης κατά τη διάρκεια της ιστορίας της, την προσδιορίζουν νοηματικά, χρονικά και χωρικά. Η μορφή της εξελίσσεται στο χρόνο μέσα από ένα πυκνό δίκτυο διαχρονικών σχέσεων και καταστάσεων. Εικόνες διάσπαρτες στον αστικό ιστό από διαφορετικούς χρόνους, από διαφορετικά σημεία της ιστορίας. Ο χώρος και ο χρόνος υπάρχουν ως διαστάσεις μιας εικόνας που εμφανίζονται στον ίδιο τόπο.
Εικόνες που αναδύονται από τα επίπεδα της πόλης, μιας πόλης που χαρτογραφείται σε στρώματα. Μια σειρά επάλληλων εικόνων που συγκρούονται και αλληλοαναιρούνται για να κερδίσουν τον παρόντα χρόνο.
Το υπάρχον πρόβλημα επικοινωνίας της ελληνικής πόλης με το παρελθόν της βρίσκεται πέρα από την αρχαιολογική συνέχεια ή ασυνέχεια. Ζητούμενο αποτελεί η διασύνδεση των διαχρονικών καταστάσεων στον παρόντα χρόνο, τονίζοντας την ετερογένεια του παρόντος. Μια ετερογένεια που συνδυάζει ιστορικά ίχνη και πραγματικότητα και δημιουργεί μια εικόνα απρόβλεπτη, ένα κολάζ από διαφορετικές ιστορίες. Από μικρά αποσπάσματα όπου το κάθε κομμάτι έχει αυτόνομη ταυτότητα ενώ όλα μαζί ανάγονται σε μια κεντρική ιδέα.
Όλο είναι ένα παιχνίδι μεταμόρφωσης, πως η πόλη μεταμορφώνεται στην ιστορία, πως η ιστορία μεταμορφώνεται σε στιγμιότυπα μιας ταινίας, πως η ταινία μεταμορφώνεται σε αρχιτεκτονική - σε κτίριο.
Σκηνοθετούμε ένα κτίριο το οποίο ξεδιπλώνεται μέσα στην πόλη, αποσυνθέτοντας και συνθέτοντας την πραγματικότητα. Το μοντάζ είναι το στοιχείο που λείπει. Παρέχουμε τα σεκάνς, τα στιγμιότυπα που περιγράφουν αφηγήματα και πολλαπλές συνδέσεις μεταξύ τους όπου ο καθένας φτιάχνει το δικό του μοντάζ, βλέποντας μια διαφορετική ταινία κάθε φορά. Η σκηνογραφία, το ενιαίο φόντο κατά τη διάρκεια της ταινίας αποτελεί ο ανασκαφικός κάναβος. Ένα  σύστημα αυστηρό που σαρώνει όλη την περιοχή και ανακαλύπτει τα σημεία, τα αποσπάσματα που επιθυμεί να αφηγηθεί.
Δημιουργούνται δύο συστήματα· το πρώτο, ένα δίκτυο διαδρομών που κινείται σε όλα τα στρώματα της πόλης, σε όλα τα επίπεδα της. Διαδρομές που προκύπτουν από τις χαράξεις της πόλης, όπως αυτή διαμορφώθηκε στον χρόνο. Η ένταση του κάθε αφηγήματος σύμφωνα με το σενάριο είναι αυτό που καθορίζει την πύκνωση και την αραίωση των χαράξεων.
Το δεύτερο σύστημα είναι ένας κάναβος που ακολουθεί το δίκτυο της νέας πόλης, η οποία δεν έχει εισχωρήσει στην περιοχή. Αλλάζει, μεταλλάσσεται, μεταμορφώνεται σύμφωνα με τις ανάγκες της ιστορίας παραμένοντας όμως ίδια η λογική επεξεργασίας του. Είναι το σύστημα που μαρτυρεί τα διαφορετικά στρώματα παρέχοντας τη δυνατότητα επικοινωνίας ανάμεσα στα κομμάτια διαφορετικών επιπέδων, κομμάτια διαφορετικών χρόνων.
Από τα δύο συστήματα, προκύπτει το κτίριο ως ένας ζωντανός οργανισμός που τρέφει και τρέφεται από την πόλη. Το κτίριο κινείται στο δίκτυο διαδρομών το οποίο διαλύει, παρασύρει κομμάτια, ενώ ο κάναβος τα συγκρατεί, τα ενοποιεί.
Εμπεριέχει τα διαφορετικά στοιχεία που συνθέτουν την πόλη, μια διαδοχή κλειστών - ανοιχτών χώρων. Οι λειτουργίες που περιλαμβάνει δεν μένουν σταθερές, αλλάζουν και εξυπηρετούν την εκάστοτε ιστορία.
Πρόκειται για ένα δημόσιο κτίριο με πολλαπλές λειτουργίες που κινείται στον χώρο και στον χρόνο.