Δια_γράφονας στίγματα από τείχη
2011 Θεοφάνους Ε _ Τάρση Ι
Το βασικό στοιχείο δημιουργίας αυτής της διπλωματικής εργασίας είναι η σχέση του ατόμου με έναν χώρο φορτισμένο με έντονες αντιθέσεις και την έννοια του απαγορευμένου. Η προσπάθεια εν-τοπισμού αυτής της έννοιας αλλά και άλλων συνώνυμων οδήγησε στην επιλογή ενός χώρου με σημαίνουσα ιστορία και κυρίως έναν μύθο που τρέφεται από το απαγορευμένο.  Ενός  τόπου της Σπιναλόγκας.
Η Σπιναλόγκα, μία νησίδα στα βορειοανατολικά της Κρήτης, συνθέτει την ύπαρξή της μέσα από τέσσερις διαφορετικές, λειτουργικά και χρονικά, ιστορικές περιόδους (βενετοκρατία_ φρούριο, τουρκοκρατία_ οικισμός, λεπροκομείο_ απομονωτήριο, υφιστάμενη_ μνημείο). Μία όμως περίοδος, αυτή του λεπροκομείου, στιγματίζει τον τόπο και αποτυπώνει  στο σύνολό του όλες τις εκφάνσεις του αποτρόπαιου. Γι’ αυτό σκοπός της αναζήτησης έγινε η μύηση του επισκέπτη στα μυστικά του τόπου και η βιωματική εμπειρία του αποτρόπαιου.
Η πλήρης καταγραφή της δομής του χώρου για κάθε περίοδο βάσει τεσσάρων δομικών στοιχείων -τείχος_ κτίσμα_ δρόμος_ πλατεία- βοήθησε στην αποκρυπτογράφηση των κανόνων της και στην ανάγνωσή του. Με τις επάλληλες διακρίσεις των μερών του διπόλου πλήρους-κενού διαπιστώθηκε το αποτρόπαιο στη μορφή του φυσικού πλήρους, του βράχου, στο μη ολοκληρωμένο τεχνητό πλήρες και στο κενό πάνω και μέσα στα πλήρη. Η εστίαση γίνεται στο κενό και στην υιοθέτηση αυτού ως εργαλείο -αφαίρεση- και ως διαδικασία -εκβραχισμός-.
Ξεκινά λοιπόν ο επανασχεδιασμός του τόπου της Σπιναλόγκας με πρώτη κίνηση το ξετύλιγμα του νήματος του σύμπλοκου της Σπιναλόγκας. Ο τρόπος είναι αυθαίρετος. Η ορμή του σώματος που ενεργοποιείται από το ασυνείδητο καταγράφεται σε ένα σύμπλεγμα γραμμών. Το νήμα κινείται από κάτω προς τα πάνω και παρασέρνει προς την επιφάνεια την αμιγή ιστορία του τόπου. Με μία σειρά πειραματισμών ως προς την ίδια την αυτόματη γραφή αλλά και ως προς τις πιθανές θέσεις στο περιβάλλον της Σπιναλόγκας τυχαίνει το συνθετικό αποτέλεσμα. Η όσμωση του συνόλου των γραμμών της δικής μας γραφής και του περιβάλλοντος δημιουργεί κλειστά «κανονικά» σχήματα, τρίγωνα και τετράπλευρα, κυρίως στην δυτική πλευρά του νησιού, στο σκηνικό. Σ’ αυτά σωματοποιείται η αίσθηση του αποτρόπαιου και ανοίκειου καθώς η αναφορά είναι στη δομή του βράχου.
Ο επαναπροσδιορισμένος, αφηγηματικός τώρα, περίπατος στην Σπιναλόγκα συμβαίνει στο δίκτυο κίνησης, στο οποίο σύγχυση κίνησης και στάσης αποτελεί μία ακόμα έκφραση της αίσθησης του άβολου. Ο επισκέπτης πλανάται ανάμεσα και δίπλα στα «εκθέματα» της πραγματικής ιστορίας της απομονωμένης νησίδας.


 The key element of this thesis is the relationship of the person with an area charged with sharp contrasts and the concept of the forbidden. In effort to locate this concept and other synonyms, we distinguished a site with a significant historical background and mainly with a myth fed by the concept of forbidden. A place; Spinalonga.
Spinalonga, an island northeast of Crete, is composed of four different functional and temporal historical periods (venician domination_ fortress, turkish authority_ colony, leprosarium_ isolation ward, nowadays_ monument). However, the period of the leper ward stigmatizes the place and captures all the aspects of the hideous. Thus, the intention was for the visitor to delve into the secrets of the place and the experiential review of the terrible.
The formation of the structure of the space for each period of time, classified under four components –wall_ street_ building_ square- helped to decipher its regulations and interpret it. In the successive discrimination of the parts of the dipole solid-void, we traced the hideous in the form of the natural solid -the stone- into the unfinished artificial solid  and the void on and within the solids. The focus is on the void and on acquiring it as a tool -abstraction- and as a process -excavation-.
So the redesign of the site of Spinalonga begins by first spreading out the yarn of the complex of Spinalonga. The method is arbitrary. The urge of the body activated by the unconcious, is being registered on a cluster of lines. The thread moves from the bottom upwards and drifts to the surface the utter history of the place.  The synthetic result happens through a series of experiments on the automatic writing but also on the possible locations of Spinalonga's enviroment. The interplay between all the lines of our own writing and the context creates closed "normal" shapes, triangles and quadrilaterals, mainly on the west coast of the island, the scenery. In these, the sense of the unfamiliar and the hideous is embodied, while the reference is on the structure of the stone.
The redefined - narrative now-  walkway in Spinalonga, happens in an accumulation in which the confusion of movement and posture is another expression of the feeling of uncomfortable. The visitor hovers between and adjacent to the "artifacts" of the real history of the isolated islet.